Sunday, May 21, 2017

කැබිනට් සංශෝධනය නොහොත් ජනතාව මත මුට්ට පැටවීම



පසුගිය සති කිහිපය තුළ ලංකාවේ ජනතාව මුහුණදුන් අනේකවිද දුක්ඛ දෝමනස්සයන් අතර විරැකියාව, කුසගින්න, අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රශ්න හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහස ඇතුළු මෙකී නොකී සකලවිද කරුමයන් විය. මෙම දහසකුත් කරුමයන් මැද උදෑසන අවදිවන ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවට මදි නොකියන්නට රටේ සියළුම මුද්‍රිත හා විද්‍යුත් ජනමාධ්‍ය විසින් අපරාධ, ස්ත්‍රී දූෂණ, වංචා, සියදිවි නසාගැනීම්, වැනි ලොවෙත් නැති අශුභ ආරංචි උදෑසන හයේ සිට ගෙදර ආලින්දයටම ගෙන එයි. එසේම මේ රටේ ජනතාව මත පසුගිය සති කිහිපය තුළ රටේ සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය හා දේශපාලන බලධාරීන් විසින් පටවන ලද අනෙකුත් ප්‍රධානතම ප්‍රශ්නය වන්නේ කැබිනට් සංශෝධනයයි. කොරේ පිටට මරේ යැයි කියමින් සකලවිධ ප්‍රශ්නවලින් පීඩිත ජනතාවට සති කිහිපයක් තිස්සේ කැබිනට් සංශෝධනය නැමති ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන නූල්බෝලයද පටවා තිබුණි.

බස්රියේ, දුම්රියේ, වැඩබිමේ, පාසලේ, විශ්ව විද්‍යාලයේ, මෙකී නොකී සෑම තැනකම මිනිසුන් තුන් හතරදෙනෙක් එකතුවුවහොත් රටේ කැබිනට් සංශෝධනය ගැන අඩුම තරමින් වචනයක් දෙකක් තෙපලන්නට අමතක නොකරයි. මෙරට සාම්ප්‍රදායික ජනමාධ්‍යද විටින් විට මෙම කැබිනට් සංශෝධනය නැමති නූල්බෝලය තව තවත් පටලවමින් මේ රටේ ජනතාව මත අතඅරී. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ දේශපාලඥයෝද ඉමක් කොනක් දිගක් පළලක් නොදැන සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍යවලට ප්‍රකාශ නිකුත්කරයි. විශේෂයෙන්ම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ මැති ඇමතිවරු කැබිනට් සංශෝධනය මත අනාවැකි පලකොට ඔවුන් රටේ විහිළුකාරයන් බවට පත්ව තිබේ.

නමුත් රටේ ජනතාවටනම් මෙය ඇස් රතුවන විහිළුවක් බවට පත්වී ඇත. එනම් ගොසිප්කාරයින්ගේ කැබිනට් සංශෝධනය සදහා වූ දින වකවානු යෝජනා කිරීමෙන් රටේ රාජ්‍ය ආයතන අමාත්‍යංශ හා නිලධාරීන් දෙගිඩියාවට මෙන්ම අකාර්යක්ෂමතාවයට පත්ව තිබේ. රටේ දෛනික වැඩකටයුතු සැලකියයුතු ප්‍රමාණයකින් අඩාලවී ඇති අතර සියළුම දෙනා රටේ කැබිනට් සංශෝධනය සිදුවන තුරු වැඩ නවතා දෑස් අයා බලාසිටී. එය එක් අකාරයකින් උන්මාදයක් වන අතර අනෙක් අතින් විකාරයකි.

මෙම සහයෝගීතා ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය ප්‍රමුඛ මේ රටේ බහුජන බලවේග පසුගිය රෙජීමයට විරුද්ධව සිදුකරන ලද අසංවිධිත දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් නිසාය. මේ රටේ ලක්ෂ හැටදෙකක බහුතර ජනතාවක් මෛත්‍රීපාල ජනාධිපතිවරයාට එක්සත් ජාතික පක්ෂය හා රාජ්‍ය පාලනයේ යෙදීමට ජනවරමක් ලබාදුනි. එම ජනවරමට අනුව මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින්ගේ ගෞරවයට හා ආදරයට ලක්විය යුතුය. නමුත් එම ආදරය හා ගෞරවය දිනාගැනීමට ජනාධිපතිවරයා සමත්වූවාදැයි සැකසහිතය. මන්දයත් ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සාම්ප්‍රධායික සතුරා වන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයාද, ස්වාමියාද, ජනාධිපතිවරයාද වන බැවිනි. ආණ්ඩුව තුල එකට වාඩිගත්විට UNP කාරයාට ශ්‍රී ලංකා කාරයා දේශපාලන සතුරෙකි. මෙවන් තත්ත්වයක් තුල ජනාධිපතිවරයා තවදුරටත් ජනවරමේ හිමිකාරයා නොවන අතර ඔහු පරාජිත ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයාය. එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින්ගේ සීමාන්තික සතුරාය. ආකල්පමය වශයෙන් ගත්විට එක්සත් ජාතික පක්ෂයත්, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් පසමිතුරන් වන අතර එකම ආණ්ඩුවක සිටියත් මෙම ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක තුල පසමිතුරුකම් එමටය. ජනාධිපතිවරයා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයා වූ දින එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින් ඔහුව අතහැර ගියෝය. ඒ නිකම්ම නොව ජනවරමද රැගෙනය. අද ජනවරම ඇත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සතුවයි. නමුත් ව්‍යවස්ථාවේ බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයා සතුවයි.

එබැවින් ව්‍යවස්ථාපිත බලය හා ජනවරම අතර ඇති දුරස්ථබාවය යහපාලන ආණ්ඩුවේ හිතවතුන් අතර විචිකිච්චාවක් ඇතිකිරීමට සමත්වී තිබේ. ප්‍රතිගාමී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ නායකියින් අතර ජනාධිපතිතුමා සිරවී, මිරිකී සිටින අතරම මහින්දවාදී මෙරට සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය ජනාධිපතිතුමා අල්ලා ප්‍රසිද්ධියේ විනාශකොට දැමීමට කැසකවමින් සිටී. මෙම මාරක උගුල් සියල්ලන්ගෙන්ම ගැලවී ආණ්ඩුවේ සාමය පවත්වාගනිමින්, අවශ්‍ය වෙනස්කම්ද සිදුකරමින් ආණ්ඩුව පවත්වාගෙනයාම ජනාධිපතිතුමාටත්, අගමැතිතුමාටත් දැලිපිහියෙන් කිරිකනවා වැනි භයානක සහ අවධානම්සහගත වැඩකි.

බොහෝවිට අද හෝ හෙට, මෙතෙක් කල් මේ රටේ ජනතාව වැඩ නවතා දැඩි පීඩනයකින් යුතුව බලාසිටි, තමන් මත බලෙන් පටවන ලද කැබිනට් සංශෝධනය සිදුවනු ඇත. එහිදී ඇතිකරනු ලබන වෙනස්කම් රටේ අනාගත ශුභසිද්ධිය පතා සිදුකරන ලද වෙනස්කම් ලෙස ජනතාවට දැනේවායි පතමි. එසේ නොවී එමගින් ජනතාව රැවටීමට හෝ ආණ්ඩුවේ අභ්‍යන්තර බල අරගලය සපුරාගැනීමට සිදුකරන ලද්දක්නම් එම හානිය හා ගිලිහීයන අවස්ථාව තවත් වසර සියගණනක් මේ රටේ ජනතාව සාකච්ඡාකරනවා නියතය.

මෙවන් තත්ත්වයක් තුල ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ප්‍රතිගාමී බලවේග හා එක්සත් ජාතික පක්ෂය තම කණ්ඩායම සමග රනිල් වික්‍රමසිංහ අග්‍රාමාත්‍යවරයා රටේ එදිනෙදා පැවැත්ම පවත්වාගෙන යාමටත්, යොජිත ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කිරීමටත්, එසේම ආණ්ඩුවේ බලතුලනය කාටත් හානියක් නොවන පරිදි පවත්වාගෙනයාමටත් දරන උත්සහය ප්‍රශංසනීයය.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ සියළුමදෙනා ඔවුන්ට ඇති නඩුහබවලින් ගැලවීමට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පිළිසරණ පතන අතර අනෙක් අතින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අභ්‍යන්තරයෙන්, එහි සාමාජිකත්වයෙන් හා කාඩරයෙන් එල්ලවන පීඩනය අතිමහත් බව මාගේ හැගීමයි. මෙම සියළු තත්ත්වයන් යටතේ ආණ්ඩුවේ පැවැත්ම හා සාමය තීරණයකිරීම උදෙසා අගමැතිවරයා හා ජනාධිපතිවරයා එකමුතුව හැකි ඉක්මනින් කැබිනට් සංශෝධනය සිදුකරනු ඇතිබව මාගේ හැගීමයි. එය නොකර සිටිය හැකි සීමාව පහුවී බොහෝ දුර ගොස් තිබේ. එමනිසා අගමැතිවරයාටත් ජනධිපතිවරයාටත් අනිවාර්ය කැබිනට් සංශෝධනයකට යාමට සිදුව තිබේ.

මේ ආණ්ඩුව ඉගෙනගතයුතු එක් පාඩමක් තිබේ. මෙම ආණ්ඩුවේ ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයාත්, ඇමතිවරුත් ඇතුලු සියළුම දෙනාට පැවැත්මක් ඇත්තේ ඔවුන් ජනවරමට අනුව කටයුතු කරමින් එකමුතුව සිටිනතාක් පමණි.

විශේෂයෙන් මෙම ආණ්ඩුවේ දුර්වලම පාර්ශවය වන්නේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මෛත්‍රී පිලයි. මන්ද ඔවුන්ට ඡන්දය දුන් ජනතාවගෙන් 70% ටත් වඩා සිටිනුයේ ඔවුන්ට විරුද්ධ මහින්ද රාජපක්ෂ පිලේය. ජනාධිපතිවරයාට පැවැත්මක් හා බලයක් පවත්වාගත හැක්කේ තවදුරටත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ප්‍රමුඛ ජනවරමට අදාල කණ්ඩායම් සමග හොදින් ගණුදෙණු කළහොත්ය. එසේම ජනවාරි 08 වෙනිදා බලවේගවලින් කිසිදු ප්‍රතිගාමියෙකුට අවස්ථාවක් නොලැබෙන බව මතකයේ තබාගැනීම වැදගත්ය.

Sunday, May 14, 2017

රනිල් ජාත්‍යන්තරයට යෑම, මහින්ද දේශපාලන වලපල්ලට යෑම.



රාජපක්ෂ රෙජීමය පැවති දසවසරක කාලය ශ්‍රී  ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියට කණකොකා ඇඩවූ කාලයයි. එම යුගයේ ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය වූයේ ලෝකයේ අනෙකුත් සියළුම සීලාචාර රටවල්වලට බේගල් ඇදබාමින්, අසීලාචාර පාලන ක්‍රමයක් පවත්වාගෙන යාම සදහා රට අභ්‍යන්තරයට බොරු වීරත්වයක් මවා පෙන්වීමයි. එනම් පාලම්, බෝක්කුවල ජාත්‍යන්තර දේශපාලනය කතාකිරීමයි. බටහිර නායකයින් අල්ලා එල්ලන්නට යෝජනා කිරීමයි. බිල්ලන් මවාපෑමයි.

එම යුගයේදී ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය අනෙක් සෑම දේශපාලන හා ආර්ථික කාරණයන් මෙන්ම ජාතිවාදී, ආගම්වාදී, රස්තියාදුකාර හැඩයක් ගත්තේය. දශක ගණනාවක් අපත් සමග සිටි අපට උදවු උපකාර කළ අපේ පැරණි බටහිර මිතුරන් වූ එංගලන්තය, ඇමරිකාව, ජපානය, කොරියාව, නෝර්වෙය වැනි වැදගත් මිතුරන් අප විසින් අතහැරදමා ඒවෙනුවට ලිබියාව, උගණ්ඩාව, ස්වාසිලන්තය, හා වෙනිසියුලාව වැනි නොවැදගත්, රසතියාදුකාර ලොවන් කොන්වූ රටවල් අපේ ලගම මිතුරන් කරගත්තේය. එවකට රටේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සම්බන්ධයෙන් කිසිදු උපක්‍රමශීලි න්‍යායාත්මක වැඩපිළිවෙලක් නොතිබි අතර ඉංග්‍රීසි කතා නොකරන, නොකියවන ජාත්‍යන්තර දේශපාලනයේ හැඩගැස්ම පිළිබදව අඹමල් රේණුවක අවබෝධයක් නැති විමල් වීරවංශ සහ මෙම ආණ්ඩුවේ ප්‍රචාරකයින්ද, සචින් වාස් වැනි අවස්ථාවාදීන් විසින්ද මෙහෙයවනු ලැබීය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස රාජපක්ෂවරු එක් තීරණාත්මක වාසියක් ලැබීය. ඔවුන් හිතාමතා ඔවුන්ට අවශ්‍ය පරිදි මේ රටේ මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංගනය කරමින්, මාධ්‍යවේදීන් හා මාධ්‍ය ආයතන මර්දනය කරමින්, ඔවුන් මරාදමමින්, අල්ලස දූෂණය රජකරමින්, චීනයේ මාෆියා බැංකුවලින් හිතූ හැටියට ණය ගනිමින්, ජාත්‍යන්තර නීති රීති හා ගිවිසුම් පයිසයකට මායිම් නොකර රට පාලනය කළේය.

එහිම ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අප වේගයෙන් ලෝකයෙන් කොන්වූ අතර අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාව අපව විශ්වාස කළ නොහැකි සහෝදරියක සේ සලකන්නට පටන් ගැණිනි. අපේ පැරණි සීලාචාර මිතුරන් වූ යුරෝපය මත්ස්‍ය ආනයනය තහනම් කළේය. GSP + සහනය නවතා දැමුවේය. මානව අයිතිවාසිකම් කවුන්සලය මගින් අපට දඩුවම්කොට  අප දඩුකදේ ගසන්නට වෙරවීරිය දැරුවේය. කොටින්ම ශ්‍රී ලංකාවේ කිසිදු රාජතාන්ත්‍රිකයෙකුට ජාත්‍යන්තරයේ පිළිගැනීමක් නොලැබුණු අතර අප ජාත්‍යන්තර දේශපාලන චිත්‍රයේ කොතනකවත් නැති ඕපපාතිකයන් බවට පත්විය. මෙම අවාසනාවන්ත ඉරණම අපට තවත් බොහෝ දෑ අහිමි කළේය. පරම්පරා ගණනාවක් මේ රටේ ජනතාවට විදවිය යුතු ණය බරක් උරුම කළේය. චීනය වැනි ධනවත්, මර්දනකාරී ප්‍රබලයෙකු යටතට අප රටේ ආර්ථිකය හා මරමස්ථාන පත්විය. ඉන්දියාව තමිල්නාඩුව ඕනෑම මොහොතක ශ්‍රී ලංකාව බිලිගැනීමට හෝ පාලනයට නතුකරගැනීමට සූදානමින් සිටියේය. නමුත් මෙම තත්ත්වයන් විමල් වීරවංශ වැනි මෝඩ දේශපාලඥයින් ගැලරිය ඇමතීමට යොදාගත් අතර විදුලි පුටුව වැනි සංඛේතීය දේශපාලන කාරණාවන් කරලියට ආවේය. ඔවුන් රට තුළ සිංහල බසින් ජාත්‍යන්තරය විවේචනයකරද්දී ඔවුන් සිතුවේ මේ සියල්ල රට තුළ පමණක් පවතින බවයි. නමුත් ජාත්‍යන්තරයේ ශ්‍රී ලංකාව ගැන උනන්දුවක් දක්වන ඕනෑම කෙනෙකුට ශ්‍රී ලංකාවේ වාතාවරණය ගැන හොද අදහසක් තිබුණි. එම නිසා අපට එම දස වසර තුළ ජාත්‍යන්තරය අහිමිවිය.

2015 ජනවාරි 08 වෙනිදා මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමා ජනාධිපති වූ පසු යහපාලන ආණ්ඩුවට තිබූ අභියෝග අතර ප්‍රධානතම එකක් වූයේ හැකිතාක් ඉක්මනින් අපෙන් ගිලිහීතිබූ ජාත්‍යන්තරය ජයගැනීමයි. ඒ සදහා අනිවාර්ය කොන්දේසි රාශියක් ඉටුකිරීමට තිබුණි. ඒවායින් ප්‍රධානතම දෙයනම් මොළයක්, අවබෝධයක් හා සීලාචාරබවක් ඇති විදේශ අමාත්‍යවරයෙකු පත්කිරීමයි. ඒ සදහා මංගල සමරවීර හොදින් ගැලපුණි. එසේම අගමැතිවරයාගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සම්බන්ධයෙන් ඇති දැණුම හා අවබෝධය මත අපට මූලික වටයේදීම මානව හිමිකම් කවුන්සලයේ උගුලෙන් ගැලවීමට හැකිවිය. එමෙන්ම යුරෝපීය ආර්ථික සම්බන්ධතා වර්ධනය කරගනිමින් මත්ස්‍ය තහනම ඉවත්කිරීම, GSP සහනය ලබාගැනීම හා අපේ පැරණි සීලාචාර මිතුරන් අතර හොදහිත නැවත වර්ධනය කරගැනීමට හැකිවිය. එසේම ඉන්දීය සබදතා තදින් හා හොදින් වර්ධනය කරගත් අතර ඉන්දියාවට ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ගෞරවය සෑම වෙලාවකම ප්‍රකාශකිරීමට තරම් නිහතමානී විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉන්දියාවද ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි උපේක්ෂා සහගතව නමුත් අපේක්ෂාවන් දල්වමින් මිත්‍රත්වයේ දෑත් දිගුකළේය. ඉන්දියාව අද ශ්‍රී ලංකාවට සිටින ප්‍රබල හා ලගම ආරක්ෂකයාද, මිත්‍රයාද වේ. එසේම ලංකාව හා චීනය අතර ඇති ආර්ථික සම්බන්ධයේ බරපතල බව පිළිබදව ඉන්දියාවේ අග්‍රාමාත්‍ය නරේන්ද්‍ර මෝදි හා එම අදාල අංශවලට හොද අවබෝධයක් ඇතිබව ඔහුගේ සංචාරයේදී හොදින් විද්‍යමාන විය. පසුගියදා සිදුවූ නරේන්ද්‍ර මෝදි මැතිතුමාගේ ලංකා සංචාරයේදී හා රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිතුමන්ගේ ඉන්දීය සංචාරයේදී දෙරටේ සම්බන්ධතා නොබිදෙන ලෙස තදින් වර්ධනය වූ බව මාගේ හැගීමයි.

නමුත් ශ්‍රී ලංකාව මුහුණදෙන බරපතලම විදේශ සම්බන්ධතාවය වන්නේ චීනයයි. එක් අතකින් චීනය ස්වාධීන ආර්ථික බලවතෙක් වන අතර අනිත් අතින් ඉන්දියාවේ ප්‍රබලතම සතුරු රාජ්‍යයයි. එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකාව චීන ණය උගුලක හිරවී පැටලී ගිලී තිබේ. එක් අතකින් ශ්‍රී ලංකාවට ඉන්දියානු මිත්‍රත්වයෙන් තොර අනාගතයක් නොමැති අතර අනෙක් අතින් චීනයේ ණය උගුල මත පටවනු ලබන පීඩනය රටේ ආර්ථිකයට හා සමාජයට දැඩි බලපෑමක් එල්ලකර තිබේ. එමනිසා පැරණි සීලාචාර මිතුරන් වන එංගලන්තය, ඇමරිකාව, කොරියාව, ජපානය, නෝර්වේ වැනි රටවල සහයෝගය ලබාගන්නා අතරම ඉන්දියානු ආශීර්වාදය හා හොදහිත පවත්වාගැනීම අනිවාර්ය කොන්දේසියකි. එමෙන්ම චීනයේ ආර්ථික ව්‍යාපෘති ඉන්දීය ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් නොවන බව ඒත්තුගැන්වීමත් ශ්‍රී ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයා මුහුණදෙන උගතෝකෝටිකයකි. මෙම තත්ත්වය යටතේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මැතිතුමා ජාත්‍යන්තරය ජයගනිද්දී මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාට ඔහුගේ ජාත්‍යන්තර මිතුරන් වූ උගණ්ඩාව, ස්වාසිලන්තය වැනි නොවැදගත් රටවල් සමග දේශපාලනික වලපල්ලට යාමට සිදුව තිබේ.

ඉන්දියාව හා චීනය සමග මෙම ජාත්‍යන්තර හවුල පවත්වාගත හැකි මෙම කලාපයේ එකම රාජ්‍ය ශ්‍රී ලංකාව වේ. එනම් චීන භාණ්ඩ සදහා ඉන්දීය වෙළදපොලේ ඇති සීමාකම් මගහැර එම භාණ්ඩ ඉන්දීය වෙළදපොලට යැවිය හැකි මැදිහත්කරුවා හා සන්නාමය සතුව ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවටය. එමගින් ඉන්දියාවට සාධාරණ මිලට නිෂ්පාදනද, චීනයට විශාල වෙළදපොලක්ද, ලංකාවට මැදිහත්කරුවෙකුට ලැබිය හැකි සියලුම ලාභද ලැබීමට අවස්ථාව තිබේ. එනම් රැකියා, බදු, වරාය හා ගුවන්තොටුපලවල් උපරිම උපයෝගීතාවයෙන් භාවිතා කිරීම, ඉන්දීය වෙළදපොලට ශ්‍රී ලාංකික සන්නාමය ප්‍රචලිත කිරීම වැනි ආර්ථික ලාභයන්ය. එබැවින් ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය මෙරට ආර්ථිකයට හා දේශපාලන සෞඛ්‍යට ඉතාම නිවැරදි බව මාගේ හැගීමයි.

Sunday, May 7, 2017

පාදෙණිය දොස්තර හාමුගේ පොදු අපේක්ෂක සිහිනය


ශ්‍රී ලංකාවේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය යනු ඔවුන් විසින් ප්‍රකාශ කරන පරිදිම බලවත්, ප්‍රබල ඕනෑම කෙනෙකුට පාඩම් ඉගැන්විය හැකි සංවිධානයකි. ඔවුන් කොයිතරම් ප්‍රබලදැයි කිහිපවිටක්ම වර්තමාන ආණ්ඩුවට ඉගැන්වීමට උත්සහ කොට තිබේ. එනම් ඔවුන් සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයෙන් පිට බොහෝ දේශපාලනික, සමාජයීය හා ආර්ථික කාරණාවලට අතපොවා තිබේ. විටෙක ඔවුන් ලංකාවේ වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයට විරුද්ධය. තවත් විටෙක සම සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනයට විරුද්ධය, ආයුර්වේද වෛද්‍යවරුන්ගේ සායනික පුහුණුවට විරුද්ධය, හෙද හෙදියන්ගේ නිල ඇදුමට විරුද්ධය, ඇටෙන්ඩන්වරුන්ගේ සපත්තුවට විරුද්ධය, ගුරු ගුරු සේවයේ පිහිටුවීමට විරුද්ධය, එක්ටා ගිවිසුමට, මැතිවරණ ක්‍රමය, ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ, ස්ත්‍රීභාවය පදනම් කරගත් ආරවුල්, සිගරට් කොම්පැණියේ ක්‍රියාකාරීත්වය, අරක්කු කොම්පැණියේ ලාභ ලැබීම හා ආණ්ඩුවේ සියලු කටයුතු ඔවුන්ගේ විෂය පථයට යටයි යැයි ඔවුන් සිතයි. මේ රටතුළ ඒ සියල්ල සිදුවිය යුත්තේ ඔවුන් හිතන පතන ආකාරයට බව ඔවුන් කල්පනා කරයි. එය එක්තරා ආකාරයක විකාරයක් බව මාගේ හැගීමයි. ලෝකයේ කිසිම රටක හෝ කිසිම සමාජයක වෛද්‍ය වෘත්තියේ පුහුණුව ලැබුවෙකු රැකියාවේ අනාරක්ෂිතභාවයකින් පෙළෙන්නේ නැත. මන්ද මේ මොහොතේත් ලෝකයේ සියලුම සමාජයන් වලට හැකියාව ලැබී ඇත්තේ තම අවශ්‍යතාවයට වඩා බොහෝ අඩුවෙන් වෛද්‍යවරුන් පුහුණු කිරීමටය. වෛද්‍යවරයෙකු පුහුණු කිරීම යනු ඉතා අපහසු කාර්යයක් බව සත්‍යයකි. නමුත් එය රොකට් තාක්ෂණය තරම් අමාරු නැත. නිර්වාණය තරම් අවබෝධ කරගැනීමට අපහසු නැත. එම නිසා විධිමත් වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ඕනෑම කෙනෙකුට ලබාගත හැකි දැනුමක් බව මාගේ විශ්වාසයයි. නමුත් එක් සත්‍යයක් වන්නේ ලෝකයේ ඕනෑම රටක, ඕනෑම සමාජයක වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ලැබීමට, ඇතුළත් වීමට දැඩි තරගකාරීත්වයක් ඇති අතර විශාල මුදලක්ද වැය කිරීමට සිදුවේ. මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ වෛද්‍ය වෘත්තියේ ඇති අත්‍යවශ්‍ය බව නිසා ඕනෑම සමාජයකට හෝ මිනිසුන්ට බලපෑම් කිරීමේ විශාල හැකියාවක් වෛද්‍යවරුන් සතුව ඇත. නමුත් වෛද්‍යවරුන් යනු සියල්ලම නිවැරදිව සිදුකරනු ලබන රහතන්වහන්සේලා නොවන බැවින් ඔවුන්ගෙන් සමාජයට හෝ රෝගීන්ට හානියක් නොවනු පිණිස ආචාරධර්ම කියා දෙයක් ගොඩනගා තිබේ. එමෙන්ම ඔවුන් රටක පවතින නීතියට හා සම්ප්‍රදායන්ට යටත්ය. ඔවුන් සුවිශේෂි පුරවැසියන් නොවේ. ලෝකයේ සියලුම වෛද්‍යවරුන් එම ආචාරධර්ම වලට යටත්වන අතර, ලංකාවේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමය එසේ නොවේ යැයි ඔවුන් සිතයි. ඔවුන් සිතාමතාම සමාජ විරෝධී ශිෂ්ඨ ලෝකයේ කිසිවෙකුත් පිළිනොගන්නා ක්‍රමවේදයක් මත එම සංවිධානයේ ක්‍රියාකාරීත්වය පවත්වාගෙන යයි. ඔවුන් ලංකාවේ සුරක්ෂිතම වෘත්තිකයෝ වුවත් ඔවුන් විසින් ලංකාවේ අනෙකුත් සියලුම අංශ හිතාමතාම අනතුරේ හෙලයි. මෙම තත්ත්වය යටතේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයත්, එහි සභාපති දොස්තර පාදෙණිය මහතාගේ ක්‍රියාකාරීත්වයත් විමසා බැලිය යුතුය.

දැනට මාස ගණනාවකට පෙර වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය බලහත්කාරයෙන් පාසල්වලට ළමයි ඇතුළත් කිරීම අරඹයා විශාල අරගලයක් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා සහ එම අමාත්‍යාංශය සමග ඇතිකරගත්තේය. එහිදී වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය කෙරෙහි රටතුළ විශාල විරෝධයක් ඇති කිරීමට හේතුවන පරිදි අධ්‍යාපන අමාත්‍ය අකිල විරාජ් කාරියවසම් මහතා විසින් එම ගැටලුව කළමණාකරනය කළේය. GMOA සංවිධානයේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශකයින් විසින් එම මොහොතේදී ඔවුන්ට උවමනා පරිදි ජනප්‍රිය පාසල් වලට ළමයි ඇතුළත් නොකරන්නේ නම් අඛණ්ඩ වැඩවර්ජනයකට ගොස් රටම අඩාල කරන බවට තර්ජනය කළේය. එසේම ඔවුන් ලංකාවේ සුවිශේෂිත වරප්‍රසාද සහිත වෘත්තිකයින් පිරිසක් බව පුනපුනා ප්‍රකාශ කළ අතර ඒ වෙනුවෙන් අධ්‍යාපන අමාත්‍ය අකිල විරාජ් කාරියවසම් මහතාට දැඩි පීඩනයක් හා තර්ජනයක් එල්ල කළේය. නමුත් තරුණ ඇමතිවරයෙකු හැටියට ඔහු එම ගැටලුවට සාර්ථකව මුහුණදුන් අතර GMOA එකට දැවැන්ත ප්‍රහාරයක්ද එල්ල කළේය. සැබවින්ම වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ ක්‍රියාකාරීත්වයේ ඇති පසුගාමී තත්ත්වය ලංකාවට ප්‍රථමයෙන්ම හෙළි කරදුන්නේ අමාත්‍ය අකිල විරාජ් කාරියවසම් මහතා විසින් බව මාගේ හැගීමයි. සැබවින්ම ඔවුන් පාඩමක් ඉගෙනගත්තා කිවහොත් නිවැරදිය. ආණ්ඩුවේ කටයුතු වලට අකුල් හෙලමින්, අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ වලට එරෙහි වෙමින් රටතුළ ඇතිකිරීමට ගිය විශාල කලබලයක් අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයාගේ මැදිහත්වීමෙන් එදා විසදා ගැනීමට හැකිවිය.

එම මොහොතේද එම වෘත්තීය අරගලය තුළ  සැකකළ හැකි දේශපාලන කුණු ගොඩක් තිබුණි. සිතාමතා සැලසුම් කර තිබූ ප්‍රතිගාමී දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක් තිබුණි. නමුත් එදා දොස්තර පාදෙණිය සමාජයට හෙළි නොවූ අතර වෛද්‍ය සංගමය අංශක 360 ක් ආපස්සට කරකවා එම උද්ඝෝෂණයෙන් ඉවත් විය.

ඉන්පසු කාලය තුළද විටින් විට වෛද්‍ය සංගමය විශාල දේශපාලන මැදිහත් වීමක් සිදුකරන බව පෙනෙන්ට තිබුණි. ඔවුන් දිගින් දිගටම ඔවුන්ට අදාළ නොවන දේශපාලන කාරණා ගෙන ඒමෙන් රජයේ කටයුතු වලට බාධා කරනු ලැබීය.

මෙවරද සයිටම් ප්‍රශ්නය කේන්ද්‍ර කොට ගනිමින් දීප ව්‍යාප්ත වැඩවර්ජනයක් කැදවා රටේ සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය භාවිතාකොට ආණ්ඩුවට දිගින් දිගටම තර්ජනය කළේය. එම වර්ජනයද මුලුමනින්ම අසාර්ථක වූ අතර විශාල සමාජ විරෝධයක් වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයට එල්ල විය.

තත්ත්වය එසේ තිබියදී වුවද වෛද්‍ය පාදෙණිය ඉතාම දේශපාලනිකව හැසිරෙමින් ඔහුගේ රූකඩ නිලධාරීන් මාධ්‍ය ඉදිරියට යමින් ඔහු ඇග බේරා ගැනීමේ න්‍යාය පත්‍රයක නියැලෙන බවක් දැකිය හැකිය. මාගේ තක්සේරුව නම් මහින්ද රාජපක්ෂට ජනාධිපති ධූරයකට තරග කළ නොහැකි තත්ත්වයක් තුළ ඝෝඨාභය රාජපක්ෂ හා බැසිල් රාජපක්ෂ ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය අත්හැරීම ප්‍රතික්ෂේප කරද්දී ඔවුන්ගෙන් හිස්වන ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ විස්සයි විස්සේ ජනාධිපතිවරණයේ පොදු අපේක්ෂක ධූරය සදහා දොස්තර පාදෙණිය ඉව අල්ලන බවයි. රටේ සෑම ප්‍රදේශයකම, සෑම ජනකොටසක්ම නියෝජනය වන පරිදි වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සාමාජිකයින් සිටිනා බැවින් වෛද්‍ය අනුරුද්ධ පාදෙණියට විස්සයි විස්සේ ජනාධිපතිවරණයේ පොදු අපේක්ෂක සිහිනය සාර්ථකව ඉටුකරගත හැකි බව මාගේ තක්සේරුවයි. ඒ සදහා සුභ පැතීමටද කැමැත්තෙමි.

Sunday, April 30, 2017

රනිල් සහ කුවේණි



රනිල් වික්‍රමසිංහ මේ ගෙවමින් සිටිනුයේ ඔහුගේ දේශපාලන දිවියේ හතරවන දශකයයි. ඔහු අඛණ්ඩව අවුරුදු හතළිහක් ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කර තිබේ. ඔහු ලෝකයේ මේ මොහොතේ ජීවත්වන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින් අතර වැඩිම අත්දැකීම් සහිත දේශපාලනඥයෙකු වේ. ඔහු ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජය, ආර්ථිකය හා දේශපාලනය ක්‍රමිකව වෙනස් වෙමින් පැමිණීම හොදින් දැක තිබේ. එසේම රට තුළ පැවති දීර්ඝ කාලීන සිවිල් අරගල දෙකක් අත්දැක තිබේ. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ධූරයේ සිට අගමැති ධූරය දක්වාත් පාර්ලිමේන්තුව අභ්‍යන්තරයේ ඇති වැදගත් තනතුරු ගණනාවක් දරා ඇත. ඔහු විසින් සිදුකරන ලද අධ්‍යාපනික හා කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රයේ ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම්වල ප්‍රතිලාභ ලබන්නෝ ඔහු දිනපතා දකින්නේය. එම නිසාම රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු මේ රටේ සාර්ථකම දේශපාලනඥයා බව මාගේ හැගීමයි.

දේශපාලනඥයෙකු විසින් ලැබිය යුතු ජය පාරාජය දෙකම ඔහු හොදින් අත්විද තිබේ. ජනතා කැමැත්ත මෙන්ම අකමැත්තද ඔහු හොදින් භුක්තවිද තිබේ. ඔහු විටෙක වීරයෙකු ලෙසද, තවත් විටෙක ද්‍රෝහියෙකු ලෙසද මෙරට මාධ්‍ය හා දේශපාලන අංකූරන් විසින් හංවඩු ගසා තිබුණි. ඔහු පාගා යටපත්කොට බලය පවත්වා ගැනීමට උත්සහ කළ ප්‍රභාකරන්, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක, මහින්ද රාජපක්ෂ වැනි නායකයන්ද තම පක්ෂයේම වූ ද්‍රෝහියෝද දේශපාලන වේදිකාවෙන් බැසගොස් තිබේ. නමුත් රනිල් වික්‍රමසිංහ අඛණ්ඩව දශක හතරක් පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරමින් තවමත් මෙරට පුවත්පත්වල හා විද්‍යුත් නාලිකාවල සිරස්තල වල සිටී. ඒ අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු මේ රටේ එතෙක් මෙතෙක් බිහි වූ සාර්ථකම වෘත්තීය දේශපාලනඥයාය. නමුත් ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඔහුගේ වෘත්තීයභාවයෙන් රටට ලබාදුන් ජයග්‍රහණය කුමක්ද හා ඔහුගෙන් රට අපේක්ෂා කරනුයේ කුමක්ද යන්නයි. අප විධිමත්ව සාකච්ඡා කළ යුත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහ ගැන නොව ඔහු විසින් රටට ඉටුකළ සාධාරණය කුමක්ද යන්නයි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ යෞවන කටයුතු ඇමතිවරයා හැටියට ශ්‍රී ලංකාවේ කටයුතු කළ කාලයේ ගොඩනගන ලද ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් නිසාවෙන් අදත් ලංකාවේ තරුණ පරපුර දියුණු බටහිර ලෝකයේ තරුණ තරුණියන් මෙන්ම දැනුවත්, උගත් පෞර්ශයකින් යුත් ජීවන ක්‍රමයකින් ශක්තිමත් වූ තරුණ තරුණියෝ වේ. එම ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් කොතරම් ප්‍රබලද යත් දශක හතරකට පසුත් ලංකාවේ තරුණ සංවර්ධනයේ පුරෝගාමී ආයතනය ජාතික තරුණ සේවා සභාවයි. ඉන්පසු පැමිණි කිසිදු තරුණ කටයුතු ඇමතිවරයෙකුට රනිල් වික්‍රමසිංහ පසුකාර යාමට නොහැකි තරම් දැනුමක්වත්, හැකියාවක්වත් නොතිබුණි. නමුත් අද ඔහු සිතනුයේ නව තොරතුරු තාක්ෂණ යුගයට ගැලපෙන පරිදි රටේ තරුණ කටයුතු වල විශාල ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් සිදුකළ යුතු බවයි. ඒ බොහෝමයක් වෙනස්කම් සදහා ඔහු මූලික අත්තිවාරමද දමා තිබේ.

එසේම රනිල් වික්‍රමසිංහ කර්මාන්ත ඇමතිවරයාව සිටියදී ඉදිරිපත් කරනු ලැබු කර්මාන්ත සංවර්ධන වැඩපිළිවෙලින් ගොඩනගන ලද බියගම හා කටුනායක නිදහස් වෙළද කළාප දශක තුනකට පසුත්, අදද ලංකාවේ විශාලතම කර්මාන්ත පුරයන්ය. රටේ නිෂ්පාදන ආර්ථිකයේ විශාලතම කොටස නියෝජනය කරනු ලබන්නේ බියගම හා කටුනායක වෙළද කළාප තුළින්ය. ඔහුට පසුව පැමිණි සියලුම කර්මාන්ත ඇමතිවරු ගමන් කරනු ලැබුවේද ඔහු පසුපසිනි. ඔවුන්ද උත්සහ කරනු ලැබුවේ රටපුරා නිදහස් වෙළද කළාප ඇති කිරීමටය. ඒවා අර්ධ සාර්ථක ව්‍යාපෘතියන්ය. නමුත් අද රනිල් වික්‍රමසිංහ ඉන්දියාව හා චීනය කේන්ද්‍ර කරගත් දියුණු නිෂ්පාදන ආර්ථික මොඩියුලයක් යෝජනා කරනු ලබයි. ප්‍රතිගාමී බලවේග එම ආර්ථික මොඩියුලයට මාරාන්තික ප්‍රහාරයක් එල්ල කරමින් ඒ වෙනුවට රටට යෝජනා කරනු ලබන්නේ වසර තිහකට පෙර රනිල් වික්‍රමසිංහ යෝජනා කරන ලද නිදහස් වෙළද කළාප ආර්ථික මොඩියුලයයි. රනිල් වික්‍රමසිංහට අනුව එය යල්පැන ගිය අද තොරතුරු තාක්ෂණ යුගයට නොගැලපෙන ආර්ථික මොඩියුලයක් බව ඔහු කියයි. ඔහු යෝජනා කරනුයේ චීනය ඉන්දියාව පදනම් කරගත් නව ලිබරල් නිදහස් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියට මේ රටේ ජනතාවගේත් අනෙකුත් කොටස්වලත් විශේෂයෙන්ම ජනමාධ්‍යයේත් සහයෝගය ලබාදෙන ලෙසය.

රනිල් වික්‍රමසිංහ අධ්‍යාපන ඇමතිවරයාව සිටි මීට වසර 25 කට 30 කට පෙර ක්‍රියාත්මක කරන ලද අධ්‍යාපනයේ ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් අදද මේ රටේ අධ්‍යාපනයේ සාර්ථකම ඒකකයයි. ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීම සදහා විද්‍යා පීඨ, වයස් සීමාවකින් තොරව විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය ලැබිය හැකි විවෘත විශ්ව විද්‍යාල, ඉංග්‍රීසී ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීම සදහා වූ ඩෙලික් ආයතනය, නවීන තාක්ෂණය ඉගැන්වීම ක්‍රමවේදයන්ගෙන් යුත් පාසල් අධ්‍යාපනය, උතුරු නැගනහිර දරුණු යුද්ධයක් පවතිද්දීත් පාසල් අධ්‍යාපනය පවත්වාගෙන යා යුතු බවට ජනතා ආකල්පය හා ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය ගොඩනගා විෂය මාලා සංවර්ධනය සිදුකිරීම, ආධුනිකත්ව මණ්ඩලය වැනි ආයතන ගොඩනගා රටේ වෘත්තීය අධ්‍යාපනය ගොඩනැගීම වැනි ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් රනිල් වික්‍රමසිංහ මේ රටේ ජනතාවට ලබාදෙන ලද ජයග්‍රහණයන්ය. පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය සදහා තිබු බැමි ලිහිල් කිරීම නිසාවෙන් ඕනෑම පන්තියක, ඕනෑම කෙනෙකුට අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට ඇති අයිතිය තහවුරු වීම මගින් රනිල් වික්‍රමසිංහ අධ්‍යාපනයට කරන ලද සේවය ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ අභිමානය බව මාගේ හැගීමයි.

එසේම 2001 - 2004 කාලයේ ඔහු මේ රටේ අගමැති ධූරය දරමින් ජනවාර්ගික අර්බුධයට සාමකාමී විසදුමක් සොයන අතරම ජාත්‍යන්තරය L.T.T.E ට එරෙහිව ශක්තිමත් කොට ත්‍රිවිධ හමුදාව ශක්තිමත් කොට සාමයෙන් විසදා ගැනීමට නොහැකි වුවහොත් යුද්ධයෙන් හෝ විසදා ගැනීම සදහා වූ අගමැතිවරයාගේ කැපවීම අනගිබවනීය බව මාගේ හැගීමයි. එසේම 2015 ජනවාරි 8 වනදා පරාජය කරන ලද රාජපක්ෂවාදී දරුණු රෙජීමය පරාජය කිරීමට තම පක්ෂයත්, රටත් පොළඹවා වර්තමාන ජනාධිපතිවරයාට එම මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කිරීමට ඔහු ලබාදුන් සහයෝගය නිසාවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවට නිදහසේ හුස්ම ගැනීමට හැකි රටක් බිහි වී තිබේ.

අගමැතිවරයා සතුව විශාල ව්‍යවස්ථාපිත බලතල නොමැතිවුවද ජනාධිපතිවරයා හා සහයෝගයෙන් රටේ ආර්ථිකයේත්, සමාජයේත්, දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේත් ව්‍යුහාත්මක වෙනස්කම් සිදුකිරීමට රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා දරණ උත්සහයට රටේ ප්‍රතිගාමී බලවේග මගින් විශාල විරෝධයක් හා වෛරයක් එල්ල කරනු ලැබුවද ඒ දහසකුත් බාධක මැද එක්සත් ජාතික පක්ෂය සියලුම ජාතීන් නියෝජනය කරනු ලබන, සෑමදෙනාටම ප්‍රතිලාභ ලැබෙන සාමකාමී නිදහස් රටක් ගොඩනැගීමට ඔහුගේ ඇති කැපවීම අගය කළ යුතුය. නමුත් මෙරට සම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ වෙත එල්ල කරනු ලබන මාධ්‍ය ප්‍රහාරය මේ රටේ ඉදිරි ගමන ප්‍රාර්ථනා නොකරනවුන්ගේ කොන්ත්‍රාත්තුවක් බව මාගේ හැගීමයි. එබැවින් මේ ලෝක කම්කරු දිනයේදී අප අදිටන් කරගත යුත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහට අවස්ථාවක් දියයුතු බවයි.

කුවේණිය විසින් ජාතිය ගොඩනගා ලංකාවේ පළවෙනි විධිමත් ජාතික රාජ්‍යය ගොඩනැගීමෙන් පසු අප කවුරුත් දන්නා පරිදි කුවේණියගේ ඉරණම වූයේ පළවා හැරීමයි. එසේම ඇය තම ඥාතී සමූහයා විසින්ම විනාශ කර දැමීමේ ඉරණමට ලක්විය. රනිල් වික්‍රමසිංහ සම්බන්ධයෙන්ද එය එසේමය. එවන් ජාතියක් වෙනුවෙන් තම ජීවිතයම කැප කළ අනේක විධ දුක් දෝමනස්නයන් විදි දේශපාලන නායකයෙකු වන ඔහුට, ඔහු ඉල්ලා සිටින කාලය අප ලබා දිය යුතුය. රට ජයග්‍රහණය අත්කරගත් පසු විජය කුමාරයා කුවේණිය පන්නා දැමුවාක් මෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ පන්නා දැමුවද කමක් නැත. වඩා වැදගත් වන්නේ රට අද ඉන්නා තත්ත්වයෙන් ගොඩ ඒමය.

Sunday, April 23, 2017

ගෙදර කුණු ගෙදරටම



ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනයේ තීරණාත්මක කඩයිමක් පසුගිය දෙසතිය තුළ පසු කළේය. එනම් මේ රටේ දේශපාලනයේ මුලීක ලක්ෂණය වන්නේ භෞතික සම්පත් මත පදනම් වූ දේශපාලනයයි. එනම් බෝක්කු සෑදීම, පාරවල් හැදීම, කාණු දැමීම, කුණු ඉවත් කිරීම, ළමයි වඩාගැනීම, මලගෙවල්වල යෑම, වැනි කාරණාය. මේ රටේ ජනතාවවත්, දේශපාලඥයින්වත්, ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය මගින් තීරණාත්මක ප්‍රශ්න විසදිය හැකියැයි විශ්වාස කරන්නේ නැත. එබැවින් අනාගතය දෙස බලා කිසිවෙකුත් තීන්දු තීරණ ගැනීමට උත්සහ කරන්නේ නැත. මන්ද අනාගතය දෙස බලා ගන්නා තීන්දු තීරණවලින් මේ මොහොතේ මෙරට ජීවත්වන ජනතාවටවත්, සමාජයටවත් වාසියක් නොලැබෙන බැවිනි. එය මැතිවරණයකදී ඡන්දයක් බවට පත්කිරීමට ඇති අපහසුතාවය නිසාය. මීතොටමුල්ල හා ලංකාවේ කුණු ප්‍රශ්නය යනු එවැනි පැලැස්තර විසදුම්වල පෙන්වාදිය හැකි හොදම උදාහරණයයි.

ලංකාවේ කුණු කළමනාකරණය කරන විධිමත් ක්‍රමවේදයක් නොමැත. අප කුණු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරනුයේ දැනට වසර 2500කට පෙර ලෝකයේ ජනතාව කුණු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ ආකාරයටමය. එනම් ජනාවාසවල එකතුවන කුණු, ජනාවාසයෙන් එපිට ස්ථානයකට ගෙනගොස් දැමීමයි. එමනිසා ශ්‍රී ලංකාවේ කුණු ඉවත්කිරීම පිළිබද දැණුම වසර 2500කට වඩා පැරණි දැණුමකි. ලෝකය කුණු කළමනාකරණය සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දුර ගොස් තිබේ. අප එයින් යමක් ඉගෙනගෙන තිබේ. ඒ කුණුවලින් මුදල් හම්බකරගත හැකි යැයි යන මිත්‍යාවයි. එය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම මිත්‍යාවකි. කුණුවලින් මුදල් උපයාගත නොහැක.

ලංකාව වැනි රටක වෙළදාම ඉතා අපහසු කටයුත්තකි. මන්ද ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවට මිලදීගැනීමේ පුරුද්ද අනෙක් රටවලට සාපේක්ෂව ඉතා අඩුය. ලංකාවේ වෙළෙන්දෝ අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය හා අනෙකුත් අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය පවා විකුණන්නේ ඉතාම අපහසුවෙන්ය. ඉතින් එවන් රටක කුණු විකුණන්නේ කෙසේද? ලංකාවේ කසල කළමනාකරණ ක්ෂේත්‍රය දියුණු නොවූයේ කසල විකිණිය හැකියැයි තිබූ මෙම මිත්‍යා විශ්වාසය නිසාය. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලඥයින්ගේ සිට ජාතික මට්ටමේ දේශපාලඥයින් දක්වා සියළුම දෙනා කසල සම්පතක් ලෙස දකින්නට පුරුදු වූ නිසාවෙන්, කසල කළමනාකරණය සදහා පැමිණි ආයෝජකයින්ගෙන් මුදල් ඉල්ලීමට පුරුදු විය. එය එසේ මෙසේ මුදලක් නොව කෝටි ගණන් වටිනා මුදල්ය. එම නිසාම ලංකාවේ කසල කළමනාකරණයට මුදල් ආයෝජනය කිරීමට එම ක්ෂේත්‍රයේ කටයුතු කරන කිසිදු ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ සමාගමක් එකග නොවේ.මන්ද කසල කළමනාකරණය කරන සමාගම් බලාපොරොත්තුවන්නේ කසල නොමිලේ ලබාගෙන ඒවා වෙන්කොට පසු නිෂ්පාදන හෝ බලශක්තිය නිපදවාගෙන ඒවා අලෙවිකොට මුදල් ඉපයීමටයි. එවැනි ව්‍යාපාරයකින් කසල සදහා මුදල් ඉල්ලූවිට ඔවුන් ආයෝජනය කරන්නේ නැත. මන්ද කසලවලට මුදල් ගෙවන්න සිදුවුවහොත් ඔවුන්ට ලාභ ලබාගත නොහැකි බැවිනි. එමනිසා අප සිතිය යුත්තේ කසල ගැටළුවෙන් ගැලවීමටනම් ප්‍රථමයෙන් කසලවලට මිලක් නොමැති බව අවබෝධකර ගැනීමයි. අප එසේ සිතන්නට පුරුදු වූ පසු කසල කළමනාකරණ සමාගම් ශ්‍රී ලංකාවේ ආයෝජනය කිරීමට පැමිණෙනු ඇත.

ලංකාවේ කසල කළමනාකරණය සදහා මට පෙනෙන හොදම විසදුම ඇත්තේ තම නිවෙස්වලම කසල ප්‍රතිචක්‍රීකරණය හෝ විනාශ කිරීමයි. එය කරන්නේ කෙසේදැයි පැහැදිලි කිරීමට කැමැත්තෙමි. ශිෂ්ටාචාරය බිහිවූ දා සිට මිනිසුන්ගේ ජනාවාසවල බිහිවන අපද්‍රව්‍ය වර්ග කිහිපයක් තිබේ. එහි ප්‍රථම වර්ගයනම් ශරීරයෙන් පිටවන අපද්‍රව්‍යයි. ඒ පිළිබදව අපට හොද දැණුමක් තිබේ. අප විධිමත් වැසිකිලි, කැසිකිලි පාවිච්චි කරමින් ඒවා ඉතාම විධිමත්ව පිටකර තැන්පත් කරනු ලැබේ. එම අපද්‍රව්‍ය කිසිම කරදරයකින් තොරව පොළවට එකතුවේ. බීමට ගන්නා ජල මූලාශ්‍රවලට අඩි විසිපහකට වඩා ආසන්න නොවන තාක්කල් ලංකාවේ වැසිකිලි, කැසිකිලි පුරුදු හොද බව මගේ හැගීමයි.

අනෙක් කාරණය වන්නේ අප භාවිතාකර ඉතිරී වූ කැලිකසලයි. ඒවා මූලික වශයෙන් වර්ග තුනක් තිබේ. එකක් වන්නේ දිරාපත්වන අපද්‍රව්‍යයි. අනෙක වන්නේ නොදිරන පොලිතීන් වැනි අපද්‍රව්‍යයි. තුන්වන කාරණය වන්නේ පත්තර, යකඩ, කඩදාසි වැනි නැවත් භාවිතාකළ හැකි මිලක් ඇති භාණ්ඩය. ශ්‍රී ලාංකික අපට විධිමත් කසල කළමනාකරණ ක්‍රමයක් තවමත් රට තුළ ගොඩනැගී නැති අතර එය ගොඩනැංවීමට එක්තරා කාලයක් ගතවන අතර ඒ සදහා වසරක් හෝ දෙකක් ගතවෙතැයි මාගේ තක්සේරුවයි. එතෙක් ශ්‍රී ලාංකික අප කළයුත්තේ අප නිවෙස් තුළ කොම්පෝස්ට් පොහොර නිෂ්පාදන භාජනයක් තබාගෙන සිටීමයි. කොම්පෝස්ට් පොහොර නිෂ්පාදන භාජනය තුළින් එළියට දුගදක් වහනය නොවේ. නොදිරන ද්‍රව්‍ය පමණක් අප එය තුළට දැමුවහොත් ගෙදර කුණු ප්‍රශ්නය 70% ක් විසදාගත හැකිය. නොදිරන ද්‍රව්‍ය ගිණිතබා විනාශකල යුතුය (තාවකාලිකව). නැවත් භාවිතාව සදහා විකුණාදැමිය හැකිය (ඒ සදහා වෙළදුන් නිවස අසලට පැමිණේ). මේ සදහා අවශ්‍ය දැණුම ඕනෑතරම් අප සමාජයේ තිබේ. අප ඉදිරි වසර දෙක තුළ මෙසේ ක්‍රියාත්මක වුවහොත් රටේ කුණු ප්‍රශ්නය අදාල අංශ සූදානම් වනතුරු විසදාගත හැකිය.

නමුත් නිවස තුළ කොම්පෝස්ට් පොහොර නිෂ්පාදනය කරන විසදුමේදී අප තවත් බරපතල ප්‍රශ්නයකට මුහුණදිය හැකිය. ඒ රට පුරා නිෂ්පාදනයකරන කොම්පෝස්ට් පොහොරවලට වෙළදපොලක් ලබාගැනීමයි. ඒ සදහා රටට හිතැති හොදම විසදුම රසායන පොහොර සීමාකිරීම හෝ තහනම්කිරීමයි. රසායන පොහොර වෙනුවට කොම්පෝස්ට් පොහොර භාවිතයට රටේ මිනිසුන් පෙළඹවීමයි.

දැනට වසර දහයකට පෙර රුපියල් 350 ට පොහොර ලබාදීමට ලංකාවේ ආණ්ඩුව තීරණය කිරීම නිසාවෙන් රටටත්, සමාජයටත්, පරිසරයටත්, සිදුවූ හානිය එමගින් ලැබූ ආර්ථික ලාභයට වඩා දහස්ගුණයකින් වැඩිය. එනම් රටේ රසායන පොහොර භාවිතය පසුගිය දශකය තුළ ඉතා සීඝ්‍රයෙන් ඉහල ගියේය. එය ඊට පෙර දශකයට වඩා දහස්ගුණයකටත් වඩා වැඩිය. එම පොහොර භාවිතයෙන් රටේ ජල මූලාශ්‍ර විශාල වශයෙන් දූෂණයට ලක්විය. විශේෂයෙන් රජරට ජනතාවට වසංගතයක් ලෙස වකුගඩු ආබාධ ඇතිවිය. ඇල, දොල හා වැව්වල ජෛව විවිධත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශවිය. ඇල, දොල, ගංගා, මිනිස් පරිභෝජනයට ගත නොහැකි තරම් තත්ත්වයකට පත්විය. මෙම හානිය අප අස්වැන්නෙන් ලබාගත් ආර්ථික ලාභයට වඩා ඉතා වැඩි බව මාගේ පෞද්ගලික හැගීමයි. එමනිසා රුපියල් 350 පොහොර සහනාධාරය කරලියට ගෙන ආ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට මාගේ දැඩි විරෝධය හා සාතිශය සංවේගය පලකිරීමට කැමැත්තෙමි.

අවසාන වශයෙන් කිවයුත්තේ රටේ කසල කළමනාකරණය කිරීමට ගෘහ ඒකකවලට දැනුවත්කොට ගමේ ආර්ථික සංවර්ධන නිලධාරීන් හරහා එම කොම්පෝස්ට් පොහොර එකතුකොට ඒවා ගොවීන් අතර බෙදාහැර ජනතාවටත් ආදායමක් ඉපැයෙන ක්‍රමයක් සකස්කොට, රටේ රසායන පොහොර භාවිතයත් නවත්වා, කසල ප්‍රශ්නයත් විසදා, ආර්ථික සංවර්ධන නිලධාරීන්ගේ දැනුමෙන් ගමට සේවයක් ලබාගතහැකි විසදුමක් බව මාගේ හැගීමයි.

අගමැතිතුමාගේ ප්‍රතිසංස්කරණ අතර රටේ රසායන පොහොර භාවිතය අවම කිරීමේ වැඩපිළිවෙලට ගෘහස්ථ කසල කළමනාකරණයට ආණ්ඩුව විසින් යෝජනාකරන ක්‍රමවේදය මනා පිටිවහලක් වනබව මාගේ හැගීමයි.

Sunday, April 16, 2017

කුණු දේශපාලනයේ සිට ආර්ථිකය දක්වා අනුන්ගේ පව් ගෙවීම



අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා මේ ගෙවමින් සිටිනුයේ ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ අභියෝගාත්මක හා අපහසුම කාලපරිච්ඡේදයයි. ඔහු විසින් ශ්‍රී ලංකාවට යෝජනා කරමින් තිබෙන සමාජ, ආර්ථික හා දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කිරීමට කිසිදු අවස්ථාවක් මෙරට දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයෙන්වත්, සමාජයෙන්වත් අඩුමතරමේ ස්වභාවධර්මයෙන්වත් නොලැබෙන තත්ත්වයක් තිබේ. දැනට වසර 17 කට පෙර මෙරට ජනාධිපති ධූරයට පත්වීමට නියමිතව සිටි ඔහු, එවකට තිබුණු දේශපාලන තත්ත්වය අනුව ප්‍රභාකරන් විසින් උදුරා ගනු ලැබුවා. එදා ඔහු විසින් යෝජනා කරන ලද සමාජ, ආර්ථික හා දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරණයන් ක්‍රියාත්මක කළේනම් ලංකාවේ අද දවස මීට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස්වීමට තිබුණි. අද මෙන් එදා අධික ණය බරක් නොතිබුණු අතර ලංකාවට දැවෙන ප්‍රශ්නයක්ව තිබුණේ උතුරු, නැගෙනහිර බෙදුම්වාදී යුද්ධය පමණි. එදා ඔහු බලයට පත්වූයේ නම් විසදිය යුතු සංකීර්ණම ගැටලුව වූයේ උතුරු, නැගෙනහිර යුද්ධය පමණි. අනෙකුත් සියලුම සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලනික හා අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ඔහුට කිසිදු ගැටලුවකින් තොරව විසදිය හැකි වාතාවරණයක් රට තුළ තිබුණි. එම යුගයේදී ලෝකයේ නව ලිබරල් ප්‍රතිසංස්කරණ සදහා විශාල ඉල්ලුමක් තිබූ අතර අපට ඒ සදහා හොදින් ජාත්‍යන්තර සහයෝගයද ලැබුණි. නමුත් අද තත්ත්වය ජාත්‍යන්තරිකව ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් සංකීර්ණ තත්ත්වයකි. මෙම සන්ධර්භයේ සිට රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් මෙරටට යෝජනා කරන ලද ආර්ථික, සමාජ හා අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබදව විමසා බැලිය යුතුය.

මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද නාය යාම පිළිබදව මෙරට සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය, විශේෂයෙන් සිරස රූපවාහිනිය විසින් එහි වගකීම අග්‍රාමාත්‍යවරයා වෙත පැටවීමට මහත් උත්සහයක් ගන්නා බව පෙනේ. මෙම ආණ්ඩුවේ බල කේන්ද්‍රයන් දෙකකි. එකක් ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේත්, අනෙක අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රමුඛ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේත්ය. මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද අදාළ පළාත් පාලන අමාත්‍යාංශය, පරිසර අමාත්‍යාංශය, මහනගර අමාත්‍යාංශය මෙම ගැටලුව ඇති කළ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය අයිතිවන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහට අදාළ නොවන බල කේන්ද්‍රයටය. නමුත් සිරස රූපවාහිනිය දිගින් දිගටම රනිල් වික්‍රමසිංහට චෝදනා කරමින් දෙස්දෙවොල් තබයි. මෙම ගැටලුව විසදීමට සහයවන කිසිදු ප්‍රවෘත්තියක් ඉදිරිපත් කිරීමට සිරස රූපවාහිනියට නොහැකිවූ අතර ඔවුන්ගේ ගද ගහන න්‍යාය පත්‍රය තුළම කටයුතු කළේය. සිරස රූපවාහිනියේ මාධ්‍ය භාවිතය ජනතාවගෙන් වියුක්ත වෙමින් හුදෙකලාව පවතින බව මාගේ පෞද්ගලික මතයයි.

ඒ කෙසේ වුවද අග්‍රාමාත්‍යවරයා කුණු කන්ද නාය යාමෙන් පසු ඇතිවු තත්ත්වය කළමණාකරනය කොට එම ගැටලුව තිරසාරව විසදීමට විශාල මැදිහත්වීමක් කරන බව දකින්නට ලැබුණි. මීතොටමුල්ල කුණු කන්දට ඉතිහාසයක් තිබේ. එය එසේ මෙසේ ඉතිහාසයක් නොව ප්‍රබල ඉතිහාසයක් තිබේ. පසුගිය රජයේ ඝෝඨාභය විසින් මෙහෙයවන ලද නාගරික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශය විසින් කොළඹ පිරිසිදු කොට කොළඹ කුණු දැමීමට සොයාගත් ක්‍රමවේදයයි. ප්‍රථමයෙන් අක්කර 4 ක්වු එම ඉඩ ප්‍රමාණය පසුව තිරසාර හා ක්‍රමවත් කුණු බැහැර කිරීමේ ක්‍රමවේදයකින් තොරව අක්කර 19 ක් දක්වා වර්ධනය විය. එම ප්‍රදේශයේ ජනතාවගේ දෙපතුළටම කුණු කන්ද පැමිණියේය. ඝෝඨාභයලා කොළඹ ලස්සන කළේ වසර සිය ගණනක් පවතින විශාල පරිසර හානියක් හා ජල මූලාශ්‍ර දූෂණයක් සිදුකරමිනි. මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද නිසාවෙන් එම ප්‍රදේශයේ ජල මූලාශ්‍රයන්ටත් පරිසර පද්ධතියටත් සිදුවූ හානිය අතිවිශාලය. මෙම කුණු කන්ද පිළිබද ගැටලුව විසදීමට මැදිහත්වූ සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට හා නීතීඥයින්ට තර්ජනය කරමින්, හිරේ දමමින්, අඩත්තේට්ටම් කරමින් මෙම කුණු කන්දේ ගැටලුව කිසිදු රජයකට පහසුවෙන් විසදිය නොහැකි විශාල අර්බුධයක් බවට පත්කළ අතර වර්තමාන රජය මුහුණදෙමින් සිටින පසුගිය ආණ්ඩුව විසින් ඇතිකරන ලද අනේකවිධ ගැටලු තේරුම් ගැනීමට මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද හොදම උදාහරණයකි. මෙම කුණු කන්දේ ගැටලුව විසදීම ත්‍රස්තවාදය විසදීම තරම් සංකීර්ණ ගැටලුවක් බවට ප්‍රාදේශීය දේශපාලඥයින් විසින් පත්කර තිබේ. අන්තර්ජාලයේ සැරිසරනු ලබන ප්‍රසන්න රණතුංග හිටපු මහඇමතිවරයාගේ හොරෙන් පටිගතකරන ලද හඩපටයකට අනුව පෙනීයන්නේ මේ කුණු විකුණා කොමිස් ගැසීම දේශපාලඥයින්ගේ පරම අරමුණ වී ඇතිබවයි. කවුරුන් හෝ මෙම ගැටලුව විසදීමට උත්සහ කළහොත් එම උත්සහකරන්නාගේ, මීතොටමුල්ල ග්‍රාමසේවකගේ සිට පළාතේ මහඇමතිවරයා දක්වා මුදල් ඉල්ලන බව එම ප්‍රදේශයේ ජනතාවට ප්‍රසිද්ධ රහසකි.

මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද පිළිබද ගැටලුවට තිරසාර විසදුමක් දියයුතු බව අවිවාධිතය. නමුත් ඒ විසදුම විය යුත්තේ එම කුණු කන්ද මීතොටින් ගලවා ජා ඇලට රැගෙන යාම නොව. මීතොටමුල්ලේදීම ප්‍රතිචක්ක්‍රීකරණය කළ හැකි ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කිරීමය. දියුණු ලෝකයේ කුණු ප්‍රතිචක්ක්‍රීකරණය අද රොකට් තාක්ෂණය නොවේ. ඉතා සරළ මිනිස් දැනුමයි. මේ සදහා ආයෝජනය කිරීමට ඕනෑ තරම් ආයෝජකයින් ජපානය, කොරියාව වැනි රටවලින් සොයාගත හැකි අතර අවශ්‍යවන්නේ ප්‍රබල රාජ්‍ය මැදිහත්වීමකි.

මේ මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද යනු පසුගිය රජය විසින් ඇතිකරන ලද එක් පරිසර ප්‍රශ්නයකි. එය කඩාවැටීමෙන් ජීවිත ගණනාවකුත්, නිවාස විශාල සංඛ්‍යාවකුත් විනාශයට පත්විය. එය රටේ සෑමදෙනාගේම අවධානයට ලක්වු ජාතික ප්‍රශ්නයක් බවට පත්ව තිබේ. නමුත් මේ රටේ ජනතාව තේරුම්ගත යුතු එක් දෙයක් ඇත. ඒ රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ඇතිකරන ලද දරුණු ආර්ථීක අර්බුධය ඉක්මනින් විසදා ලංකාව සුවපත් නොකළහොත් රටේ ආර්ථිකය ඉතා ඉක්මණින් කඩාවැටෙනු ඇත. එය එසේ වුවහොත් ඇතිවන හානිය මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද කඩාවැටීමෙන් ලක්ෂ වාරයකටත් වඩා වැඩි හානියකි. එය මේ රටේ මේ ආණ්ඩුවට පක්ෂ, විපක්ෂ සියලු දෙනාටම බලපානු ලබන බරපතල කාරණයක් වනු ඇත. එම නිසා මේ රටේ ජනතාව හැටියට අප තේරුම්ගත යුත්තේ පසුගිය රාජපක්ෂ රෙජීමයේ දශකය විසින් ශ්‍රී ලංකාවට සිදුකර තිබෙන සමාජ, ආර්ථික, අධ්‍යාපන හා පරිසර හානියෙන් මිදීම සදහා රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් යෝජනා කරනු ලබන ක්‍රමවේදයට සාධාරණ කාලයක් හා ඉඩක් ලබාදිය යුතු බවයි.

Sunday, April 9, 2017

දොස්තර හාමුලාගේ සංගමය හා රාජපක්ෂවාදය




පසුගිය දින හැට තුළ මධ්‍යම කොළඹ නගර ආශ්‍රිතව සතියේ දින වල උද්ඝෝෂණ, පෙලපාලි හා පාගමන් පනස් තුනක් සිදුව තිබේ. ඒවා සමහරක් වෘත්තීය සමිති මගින්ද, අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය මගින්ද, වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමය මගින්ද, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුලු දේශපාලන පක්ෂ මගින්ද සංවිධානය කරන ලද ඒවා වේ.

උද්ඝෝෂණ, පෙලපාලි, පාගමන් හා විරෝධතා දැක්වීම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහස් රටක එම රටේ ජනතාව තම පවරාදුන් පරමාධිපත්‍ය හොබවන ආණ්ඩුවට හෝ තමාට වඩා ප්‍රබල ආයතනයකට විරෝධය දැක්වීම සදහා ඇති ප්‍රබලම හා ශක්තිමත්ම උපකරණයයි. ශීලාචාර රටවල් බොහොමයක මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී උපකරණය ඉහල වටිනාකමකින් යුත් නීත්‍යානුකූල දේශපාලන ක්‍රියාවලියක් ලෙස පිළිගනු ලැබේ. ලංකාවේද එය එසේමය. නමුත් ඒබ්‍රහම් ලින්කන් කියූ පරිදි ඔබේ “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ නිදහස අනෙකාගේ නහය ලගින් අවසන් වේ” යන කියමන සනාථ කරමින් උද්ඝෝෂණ, විරෝධතාකරුවෝ මෙරට මහජනතාවගේ නිදහස, අයිතිය හා සාමකාමී ජීවිත විනාශයට පත්කර තිබේ. මීට වසර දෙක තුනකට පෙර තිබූ තරම් සමාජීය හා මාධය උනන්දුවක් අද පවතින උද්ඝෝෂණවලට නැත. ඉදහිට පොලිස් පහරදීමක් සිදුවුවද එය මහාමාර්ග අවහිරයන් වළක්වා ගැනීමට සිදුකරන ඒවා මිස මර්දනකාරී ඒවා නොවේ.

මෙම උද්ඝෝෂණවල විශේෂ ලක්ෂණයක් ඇත. එනම් මෙම සියළුම උද්ඝෝෂණවල දිනාගතයුතු ඉල්ලීම් කෙසේවෙතත් මෙම උද්ඝෝෂණ කරුවන්ගේ මුඛ්‍ය අරමුණ වන්නේ හැකිතාක් දුරට මාර්ග අවහිර කිරීමයි. පසුගිය කාලයේ සිදුවූ පනහකට වඩා වැඩි එම උද්ඝෝෂණ වැඩි සාතිශය බහුතරයක් පවත්වා ඇත්තේ පිටකොටුව දුම්රිය ස්ථානය ඉදිරිපිටයි. නැතහොත් ලිප්ටන් වටරවුමේය. එසේම මෙම උද්ඝෝෂණ කරුවන් ඒ සදහා තෝරාගන්නා වෙලාව වන්නේ සවස 04 සිට රාත්‍රී 07 දක්වා කාලයයි. එම කාලය ලංකාවේ මහාමාර්ග පද්ධතියේ වැඩිම කාර්ය බහුලත්වයක් පෙන්වන කාල පරාසයයි. උදෑසන රැකියාවට පැමිණි කාන්තාවන් සහ මිනිසුන් කාර්යාලයේ, වැඩපොළේ අනේකවිධ දුක් කම්කටොලු හා පීඩනයන්ට ගොදුරුව තම රාජකාරිය ඉටුකොට, සවස් කාලයේ නිවෙස් බලා යාමට දුම්රිය පොළට පැමිණෙද්දී ඒ ආසන්නයේ ඇති සියළුම මාර්ග අවහිරවී ඇත්නම් එය කෙතරම් අභාග්‍යසම්පන්න ඉරණමක්ද? උද්ඝෝෂණ පවත්වන සතියේ දිනවල කොටුව දුම්රිය ස්ථානයට නිවෙස් බලා පිටත්ව යාමට පැමිණෙන ජනතාවට පැය එකහමාරක් දෙකක් ප්‍රමාද වූ අවස්ථාද පසුගිය කාලයේ දැකිය හැකිවිය. මව හා පියා රැකියාව නිමවී ගෙදර පැමිණෙන තෙක් මග බලා සිටින දූදරුවන්ද, තම දුදරුවන් නිවෙස් බලා පැමිණෙතැයි බලාසිටින දෙමව්පියෝද, වෙළද ව්‍යාපාරිකයෝ ඇතුලු බොහෝදෙනා මෙම උද්ඝෝෂණවලින් මහත් පීඩාවට පත්ව තිබේ. මෙහි අපූරුම කාරණය වන්නේ උද්ඝෝෂණවලින් පීඩාවට පත්වන ජන සංඛ්‍යාව උද්ඝෝෂණකරුවන්ට වඩා බොහෝ ඉහල අගයක් ගැනීමයි. ඉතින් මෙවැනි ගැටළු විසදීමට රජයකට හෝ පාලන අධිකාරියනට විශේෂ අවධානමක් ගතයුතු නොවේ. මන්ද මෙම උද්ඝෝෂණකටයුතු සදහා කිසිවිටෙකත් මහජන සහයෝගය නොලැබෙන බව ඔවුන් හොදාකාරවම දන්නා නිසාය.

පසුගිය සතියේ දින ගණනාවක් ලංකාවේ වෛද්‍ය වෘත්තීය සමිති විසින් වැඩ වර්ජනයක් ක්‍රියාත්මක කර තිබූ අතර එමගින් රට පුරා සියළුම රෝහල්වල ප්‍රතිකාර කටයුතු ඇණහිට තිබුණි. එම තත්ත්වය පදනම් කරගනිමින් ජනතාව විශාල පීඩනයකට ලක්විය. වෛද්‍ය සංගමයේ ප්‍රමුඛ ඉල්ලීම වන්නේ සයිටම් ආයතනය වසාදමන හෝ විධිමත් කරන ලෙසයි. සැබවින්ම සයිටම් ආයතනය සම්බන්ධයෙන් මේ ආණ්ඩුවේ අධිපතිවාදී මතයද වන්නේ එයයි. ආණ්ඩුවද උත්සහකරනුයේ සයිටම් ආයතනය විධිමත්කොට දැනට වෛද්‍ය සංගමය හා අනෙකුත් සිවිල් සංවිධාන යෝජනාකරනු ලබන වෙනස්කම් සිදුකර හැකි ඉක්මනින් එය උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙස රටේ දූදරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබාදීමයි.

එසේනම් වෛද්‍ය සංගමය රෝගී ජීවිත සිය ගණනක් ඝාතනයකරමින් උද්ඝෝෂණ සිදුකරන්නේ ආණ්ඩුවට බලපෑම් කිරීමටනම් ආණ්ඩුව සිටිනුයේද ඔවුන් සිටිනා මතේමය. මෙම වෛද්‍ය සංගමයේ උද්ඝෝෂණ තුළ විශාල යටි අරමුණක් ඇතිබව මාගේ අවබෝධයයි. සැබෑ ලෙසම රටේ සතුරෝ වන්නේ ඔවුන්ය. වෛද්‍ය සංගමය නර්ස්ලාගේ නිල ඇදුමට එරෙහිව උද්ඝෝෂණ කරයි. රටේ සමසෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනයට විරුද්ධය. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණවලට විරුද්ධය. ආර්ථික ගිවිසුම්වලට එරෙහිව මාරාන්තික විරෝධයක් පලකරයි. පාසල්වලට ළමයින් ඇතුළත්කරගැනීමේ විධිමත් ක්‍රමවේදයට ඔවුන් විරුද්ධය. වෛද්‍ය මාරුවීම් සම්බන්ධයෙන් රජයේ ප්‍රතිපත්තියට ඔවුන් විරුද්ධය. පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය, ටියුෂන් හා අනෙකුත් වෘත්තිකයන්ගේ වරප්‍රසාදවලට ඔවුන් මාරාන්තික විරෝධයක් පලකරයි. බැලු බැල්මට වෛද්‍ය සංගමය හා එහි නිලධාරීන් මේ මුළු ලෝකයටම විරුද්ධය. වෛර සහගතය. නමුත් ඔවුන් එකදෙයකට පක්ෂය. එනම් පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවාවන් පවත්වාගෙන යාමට හා පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවයේ යෙදීමට පක්ෂය. ශ්‍රී ලංකාවේ දොස්තර හාමුලා සිතනුයේ මේ ලෝකයේ විධිමත් අධ්‍යාපනය ලද එකම වෘත්තීයවේදීන් වන්නේ ඔවුන් බවය. එසේම ඔවුන් සිතනුයේ මෙම ලෝකය භ්‍රමණය වන්නේ ඔවුන් වටා බවයි. නමුත් එවැනි පටු, විනාශකාරී, සතුරු වෛද්‍ය සංගමය පවතිත්දීම රටට ආදරයකරන, සමාජ සාධාරණය දකින, වැරදි ක්‍රමවේදයන් ප්‍රශ්නකරන, යහපත් දොස්තරවරුන් නැතුවාම නොවේ. මේ රටේ පසුගිය දශකය තුළ තිබූ මර්දනකාරී, පීඩාකාරී, විනාශසහගත ආණ්ඩුවට එම ආණ්ඩුව පවත්වාගෙන යාමට රාජපක්ෂවරුන්ට උදව් උපකාර කළ එක් ප්‍රධාන කණ්ඩායමක් වන්නේ මෙම රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමයයි. එබැවින් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් සයිටම් වැනි වෛද්‍ය ආයතන බිහිකරද්දී එයට විරුද්ධව කිසිදු හඩක් නොනැගුවේය. සැබවින්ම ඒවාට උල්පන්දම් දුන්නේය.

අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයත්, රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයත්, අ‍නෙකුත් උත්ඝෝෂණ කරුවන් කිසිවෙකුට ඔවුන් මුහුණදෙමින් තිබෙන ප්‍රශ්න විසදීමට අවශ්‍යතාවයක් හෝ උවමනාවක් නැත. එම නිසාම ඔවුන් කිසිවිටෙකත් ආණ්ඩුව සමගත් මෙම පිළිබදව සාකච්ඡාකොට විසදුමකට ඒමට උනන්දුවක් දක්වනනේද නැත. ඔවුන්ගේ එකම උවමනාව විරෝධතා ක්‍රියාවලියක් මගින් ජනතාව පීඩාවට පත්කිරීමත්, එමගින් ආණ්ඩුව අපහසුතාවට පත්කිරීමත්ය. ආණ්ඩුවට ආර්ථික පාඩු සිදුකිරීමත්ය. ත්‍රස්තවාදය ලෙස ලොව පිළිගත් මූලධර්මයේ පදනම වන්නේ එයයි. එසේනම් මෙම විරෝධතා කරුවන්ට වඩා සතුරන් රටට කොයින්ද? ඔවුන් විසින් සේවය කරනු ලබන රාජපක්ෂවරුන්ට වඩා සතුරන් රටට කොයින්ද?

ඉතින් මෙවැනි වතාවරණයක් තුල තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් යුත් මේ ආණ්ඩුව මේ රට පෙළෙමින් තිබෙන අනේකවිධ ව්‍යාධීන්ගෙන් රට ගලවාගනිමින් රජයේ කටයුතු හා රටේ දිනපතා කටයුතු අඛණ්ඩව පවත්වාගෙනයාමට උපරිම උත්සහය යොදයි. මගේ මතයට අනුවනම් අගමැතිවරයා ඔහුගේ සාර්ථක වෘත්තීය ජීවිතයේ අපහසුම කාලය ගෙවමින් සිටී. අත්දැකීම් සහිත කෘතහස්ථ දේශපාලඥයකු වන අගමැතිතුමා මෙම තත්ත්වයට හොදින් මුහුණදෙමින් සිටින බව මාගේ හැගීමයි.